Zawsze chętnie dzielimy się z naszymi darczyńcami sukcesami naszych dzieci, ich potrzebami i pasjami- wszystkim tym co może być ważne także dla Ciebie.
Zaznaczając obie zgody, będziesz otrzymywać od nas wiadomości o naszych działaniach, inicjatywach oraz ciekawych akcjach. W ten sposób przekonasz się, jak Twoja pomoc zmienia życie dzieci w potrzebie.
Dziękujemy, że wspierasz naszych podopiecznych.
Zawsze chętnie dzielimy się z naszymi darczyńcami sukcesami naszych dzieci, ich potrzebami i pasjami- wszystkim tym co może być ważne także dla Ciebie.
Zaznaczając obie zgody, będziesz otrzymywać od nas wiadomości o naszych działaniach, inicjatywach oraz ciekawych akcjach. W ten sposób przekonasz się, jak Twoja pomoc zmienia życie dzieci w potrzebie.
Panel dyskusyjny Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce
Czy standardy ochrony dzieci są ponad politycznymi podziałami? O sytuacji dzieci i młodzieży z grup wrażliwych.
Każde dziecko powinno korzystać z ochrony swoich praw oraz mieć zapewnione warunki do bezpiecznego rozwoju. W praktyce jednak decyzje legislacyjne, administracyjne i polityczne realnie wpływają na sytuację poszczególnych grup dzieci i młodzieży, zwłaszcza znajdujących się w szczególnie trudnym położeniu.
Jakie konsekwencje niosą wybrane zmiany prawne dla osób z doświadczeniem uchodźstwa oraz ich konsekwencjom dla dzieci? Czy obowiązujące rozwiązania gwarantują równy dostęp do ochrony praw wszystkim małoletnim znajdującym się pod polską jurysdykcją? Jak godzić cele polityki społecznej, migracyjnej i bezpieczeństwa z międzynarodowymi standardami ochrony dzieci?
Moderacja:
Renata Kim – dziennikarka Newsweeka. Pracowała w tygodnikach „Wprost” i „Przekrój”, a wcześniej w „Dzienniku”. Przez kilkanaście lat była związana z różnymi rozgłośniami radiowymi: RMF FM, Trójką i Sekcją Polską BBC.
Panelistki:
Karolina Czerwińska – prezeska zarządu Stowarzyszenia Interwencji Prawnej, menadżerka organizacji pozarządowych, od 15 lat związana z sektorem społecznym.
Tomasz Wodzyński – dyrektor ds. współpracy międzynarodowej Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce, były dyplomata, menadżer.
Yuliia Klymenko, współpracująca ze Stowarzyszeniem Patchwork, mama OzN, Ukraina.
SainabJama – uchodźczyni, która jako osoba nieletnia przeszła granicę polsko-białoruską. Pochodzi z Somalii, obecnie mieszka w Niemczech.
Panel przygotował Tomasz Thun-Janowski
Zależało nam, by na otwarcie spotkania Sainab Jama i Yuliia Klymenko podzieliły się swoimi osobistymi historiami. Ich opowieści sprowadziły nas od razu na ziemię. Sprawiły, że odłożyliśmy na bok teorie i polityczne spory, i mogliśmy zrozumieć, że rozmowa o równym dostępie do praw przez wszystkie dzieci jest rozmową bardzo, bardzo praktyczną i że może od niej zależeć życie.
Sainab opowiadała jak jako 16-letnie i samotne dziecko dostała się z Somalii do Polski, a później do Niemiec. Jak przez kilka tygodni koczowała z nieznanymi sobie ludźmi przy polsko-białoruskiej granicy, jak marzła i czuła głód, jak patrzyła na polską stronę płotu marząc o miejscu do spania i poczuciu bezpieczeństwa. Jak obcy i nieznani jej ludzie decydowali o tym, co się z nią będzie działo. Jak znalazła się sama w polskim lesie. I ile miała szczęścia w tej strasznej sytuacji, że wszystko skończyło się dla niej dobrze i dziś może dzielić się swoim doświadczeniem, by inni nie musieli przechodzić tego, co ona.
Yuliia opowiadała z czym mierzy się w Polsce jako ukraińska mama z niepełnosprawnością. Jakim zadaniom musi podołać na co dzień i co się dzieje, kiedy zdarzy się jej dodatkowy kryzys. Jakie skutki dla jej codziennej troski spowodowała ustawa wygaszeniowa oraz ile znaczy pomoc osobom opiekującym się dziećmi dla ich własnego poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. I jak mimo wielu przeciwności losu pomaga podobnym do siebie osobom z Ukrainy.
To były odważne, piękne, mądre i wzruszające opowieści.
Karolina Czerwińska ze Stowarzyszenia Interwencji Prawnej i Tomasz Wodzyński, reprezentujący nasze Stowarzyszenie dołożyli do tych osobistych historii kontekst prawny i społeczny. Wskazywali negatywne konsekwencje zmian prawnych (m.in. ustawy wygaszającej prawo do azylu, ustawy zezwalającej na detencję osób nieletnich), nastrojów społecznych i politycznych (np. hejterskie groźby kierowane m.in. przeciwko naszej wiosce, do której trafiła dwójka dzieci-uchodźców). Karolina po raz kolejny wskazywała m.in. na pilną potrzebę ratyfikacji III protokołu fakultatywnego do Konwencji Praw Dziecka, a Tomasz dzielił się doświadczeniem z naszej codziennej pracy z dziećmi z doświadczeniem uchodźctwa, która naprawdę niczym nie różni się od pracy z dziećmi polskimi.
Mamy wciąż nieodrobione zobowiązania wobec dzieci. Wszystkich.
Dziękujemy serdecznie Renata Kim za poprowadzenie spotkania z (jak zwykle) dużym wyczuciem i znajomością tematu, ciekawością opinii rozmówczyń oraz naturalną lekkością mimo wagi poruszanych spraw! Mamy nadzieję, że nasza dyskusja w jakimś stopniu przyczyni się do równego dostępu wszystkich dzieci do swoich praw.
Piknik Rowerowy SOS Wiosek Dziecięcych wraca do Lublina
12 września 2026 r. przy ul. Jutrzenki 1 w Lublinie odbędzie się Piknik Rowerowy „Bezpieczni na drodze 2026”. To już kolejna odsłona wydarzenia, które w przystępny i angażujący sposób uczy dzieci i młodzież zasad bezpiecznej jazdy na rowerze. Tym razem z jeszcze bogatszym programem atrakcji.
Wydarzenie skierowane jest do dzieci z pieczy zastępczej, a także do rodzin objętych Programem Umacniania Rodziny „SOS Rodzinie” na terenie Województwa Lubelskiego. Start pikniku zaplanowany jest na godzinę 11:00. Wszystkich czeka blisko sześć godzin nauki połączonej ze wspólną zabawą. Od gier i konkurencji sprawnościowych, przez strefę pierwszej pomocy, aż po grill i atrakcje dla całych rodzin. Nowością w tegorocznej edycji będzie „Historia rowerów” – opowieść o tym, jak zmieniały się jednoślady na przestrzeni lat.
Cały dzień na kółkach
Po oficjalnym rozpoczęciu o 11:00 i wprowadzeniu do historii roweru, od godziny 12:00 uczestnicy przejdą do rywalizacji sportowej. W przerwie na regenerację, od 15:00, na terenie pikniku czekać będzie strefa grillowa oraz dodatkowe atrakcje takie jak na przykład gogle symulujące jazdę pod wpływem alkoholu, pokaz motocyklistów, lody, wata cukrowa, warkoczyki i tatuaże brokatowe. Dzień zwieńczy podsumowanie i wręczenie nagród o 16:30, a zakończenie pikniku zaplanowano na godzinę 17:00.
-Rower to dla wielu dzieci pierwszy samodzielny środek transportu, dlatego tak ważne jest, żeby zasady bezpieczeństwa weszły im w krew od najmłodszych lat. Nasz piknik pokazuje, że nauka o odpowiedzialnym poruszaniu się po drodze może być świetną zabawą a przy okazji buduje więzi między dziećmi, rodzinami i lokalną społecznością. – podkreśla Adam Jaszczuk, dyrektor Programu SOS Wiosek Dziecięcych Lublin
Bezpieczeństwo, które zostaje na dłużej
Zeszłoroczna edycja wydarzenia pokazała, że temat bezpieczeństwa rowerzystów wciąż wymaga przypominania, szczególnie wśród najmłodszych. Tegoroczny piknik rozwija tę ideę, łącząc elementy edukacyjne (quizy, symulacje, naukę pierwszej pomocy) z rywalizacją sportową i rodzinnym piknikowaniem.
– Wracamy do idei tego eventu z jeszcze większym naciskiem na to, aby uczyć bezpieczeństwa poprzez zabawę. Widzimy, że dzieci najlepiej zapamiętują to, czego same doświadczą, dlatego stawiamy na praktykę, a nie tylko teorię. – Karolina Burzak – koordynatorka imprezy oraz wychowawczyni w Wiosce SOS w Lublinie
Wszystkich małych i dużych rowerzystów zapraszamy do wspólnej, rowerowej zabawy 12 września!
*****
Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce od 1984 roku pomaga dzieciom porzuconym, opuszczonym, zagrożonym utratą opieki rodziców. W Polsce działają 4 Wioski SOS, gdzie dzieci pozbawione opieki rodziców biologicznych znajdują ciepły, kochający dom. Jednocześnie stowarzyszenie rozwija działania profilaktyczne w ramach Programu „SOS Rodzinie”, którego celem jest ochrona przed utratą rodziców i zapewnienie kompleksowego wsparcia rodzinom w kryzysie. W ciągu całego roku 2025 z pomocy Programów SOS Wiosek Dziecięcych skorzystało 2 451 dzieci i dorosłych, w tym 1 663 dzieci i młodzieży, z czego 386 w opiece zastępczej i programach młodzieżowych, a 1 277 w Programach Umacniania Rodziny „SOS Rodzinie”.
Niewiedza i stereotypy potrafią zranić mocniej, niż się wydaje. Nasze społeczeństwo na temat FAS oraz FASD nadal ma niewielką wiedzę pomimo, że to zaburzenie dotyka większej liczby osób niż nam się wydaje. Rozpoznanie FASD to nie tylko badanie lekarskie to przede wszystkim próba zrozumienia, jak działa mózg człowieka, którego układ nerwowy ucierpiał na samym początku życia.
Czego dowiesz się z tego artykułu:
Światowy Dzień FAS i FASD;
Różnice między FAS a FASD;
W jaki sposób pity przez matkę alkohol wpływa na płód?;
Skala zjawiska:
Życie dziecka z FASD;
Życie dorosłego z FASD;
Terapia i potrzeby osób z FASD
Światowy Dzień FAS i FASD
Pierwsze obchody odbyły się 9 września 1999 roku z inicjatywy trojga rodziców zastępczych z Kanady i Stanów Zjednoczonych – Bonnie Buxton, Briana Philcoxa oraz Teresy Kellerman. Borykając się na co dzień z wyzwaniami wychowywania dzieci z uszkodzeniami poalkoholowymi, postanowili połączyć siły, by zwrócić uwagę świata na ten problem.
Wybrali dziewiąty dzień dziewiątego miesiąca roku, a pierwszą oficjalną akcję zaplanowali dokładnie na godzinę 9:09. Chodziło o stworzenie czytelnej analogii do dziewięciu miesięcy ciąży, podczas których dziecko potrzebuje całkowitej wolności od alkoholu.
To czas, gdy przypominamy, że zaburzeniom z tego spektrum można w stu procentach zapobiec, pod warunkiem całkowitej abstynencji w okresie ciąży, natomiast osoby już żyjące z uszkodzeniami układu nerwowego zasługują na pełne zaakceptowanie i kompleksową opiekę terapeutyczną.
Różnice między FAS a FASD
Istotne jest precyzyjne odróżnienie pojęcia FAS od pojemniejszego terminu FASD. Płodowe Zaburzenie Alkoholowe (FASD – Fetal Alcohol Spectrum Disorders) nie stanowi jednostki chorobowej, lecz obejmuje całe spektrum różnorodnych zachowań i zaburzeń fizycznych i neurologicznych wynikających z ekspozycji płodu na etanol.
Płodowy Zespół Alkoholowy (FAS – Fetal Alcohol Syndrome) jest natomiast najbardziej wyrazistą, pełnoobjawową postacią kliniczną w obrębie tego spektrum. Do jego diagnozy wymagane jest stwierdzenie specyficznej dysmorfii twarzy, do której zalicza się m.in. spłaszczenie rynienki podnosowej, wąską czerwień wargi górnej i zwężenie szpar powiekowych, a także opóźnienie wzrostu. Wiele osób z FASD nie posiada jednak żadnych widocznych cech w wyglądzie zewnętrznym, przez co ich głębokie trudności z regulacją emocji czy pamięcią bywają błędnie interpretowane jako złe wychowanie, brak dyscypliny lub złośliwość.
W jaki sposób pity przez matkę alkohol wpływa na płód?
Proces prowadzący do powstania FASD rozpoczyna się w momencie, gdy alkohol spożyty przez matkę przedostaje się do jej układu pokarmowego, skąd szybko przenika do krwiobiegu, a następnie bez problemu pokonuje barierę łożyskową. Krążący w organizmie płodu etanol osiąga stężenie zbliżone do stężenia we krwi matki, jednak rozwijający się mały organizm nie posiada jeszcze wykształconych enzymów wątrobowych zdolnych do sprawnego metabolizowania tej substancji. Etanol działa bezpośrednio teratogennie i neurotoksycznie, uszkadzając dzielące się komórki, zaburzając proces ich migracji w mózgowiu oraz wywołując skurcz naczyń pępowinowych, co prowadzi do chronicznego niedotlenienia. Wynikiem tego procesu są trwałe, nieodwracalne ubytki w strukturze mózgu, obejmujące m.in. ciało modzelowate, móżdżek oraz płaty czołowe, które odpowiadają za myślenie abstrakcyjne, kontrolę impulsów, elastyczność poznawczą oraz wyciąganie wniosków z własnych
Skala zjawiska
Tu sprawa robi się dość skomplikowana. Główny problem polega na tym, że bardzo wiele przypadków wciąż pozostaje niezdiagnozowanych, a w oficjalnych rejestrach po prostu brakuje pełnych danych. Rozpowszechnienie FASD w populacji ogólnej dzieci i młodzieży na świecie oszacowano na 7,7 przypadków na 1000, z największym wskaźnikiem w regionie europejskim[1]. W Polsce natomiast częstość FASD wynosi ≥20 przypadków na 1000[2].
Jeszcze bardziej niepokojące są wyniki badań dotyczących samych zachowań w ciąży. Według badań kwestionariuszowych alkohol w ciąży spożywa 7,1% kobiet[3], a według badań biochemicznych (stężenia etyloglukuronidu we włosach matki) nawet 50% kobiet, w tym 10% w dużej ilości[4].
Przez długie lata oficjalna medycyna niemal wcale nie prowadziła statystyk dotyczących szkód poalkoholowych u noworodków. Dopiero po publikacji przełomowych badań „Recognition of the fetal alcohol syndrome in early infancy” dr. Kennetha Jonesa i dr. Davida Smitha w 1973 roku naukowcy na całym świecie zaczęli systematycznie szacować skalę zjawiska. W pierwszych latach badań szacunki były mocno zaniżone, ponieważ skupiano się wyłącznie na ciężkiej postaci (FAS) z widocznymi wadami twarzy. Dopiero wprowadzenie szerokiego pojęcia FASD pokazało prawdziwy, ogromny rozmiar tego problemu.
Życie dziecka z FASD
Codzienność dziecka z FASD przypomina stałą próbę odnalezienia się w świecie, którego zasady są dla niego trudno uchwytne. Wszystko to z powodu specyfiki pracy jego mózgu. Dzieci te zmagają się z nadwrażliwością lub podwrażliwością sensoryczną, zaburzeniami uwagi, a także dużą chwiejnością emocjonalną i trudnościami ze rozumieniem abstrakcyjnych pojęć, takich jak czas czy wartość pieniądza. W środowisku szkolnym napotykają na bariery w uczeniu się matematyki i czytania ze zrozumieniem, a deficyty pamięci roboczej sprawiają, że wykonanie polecenia składającego się z kilku kroków staje się wyzwaniem ponad ich siły. W relacjach rówieśniczych dzieci z FASD bywają naiwne, łatwo dają się wykorzystywać i często reagują wybuchami złości wynikającymi z przeciążenia bodźcami lub frustracji spowodowanej własną bezradnością, co bez właściwego wsparcia prowadzi do ich izolacji społecznej.
Życie dorosłego z FASD
Wkraczanie w dorosłość przez osobę z FASD wiąże się ze zmianą oczekiwań otoczenia, które zaczyna wymagać pełnej samodzielności, podejmowania dojrzałych decyzji i odpowiedzialności ekonomicznej. Dorosły, mimo iż fizycznie dojrzały, w wymiarze wykonawczym i emocjonalnym często funkcjonuje na poziomie znacznie młodszej osoby. Trudności w gospodarowaniu domowym budżetem, problemy z dotrzymywaniem terminów w pracy czy trudności w przewidywaniu konsekwencji własnych zachowań sprawiają, że osoby te mają trudności z utrzymaniem stałego zatrudnienia i niezależnego mieszkania. Bez wczesnej diagnozy i odpowiedniej opieki u dorosłych wykształcają się tzw. zaburzenia wtórne, do których należą depresja, stany lękowe, uzależnienia od środków psychoaktywnych, a także problemy z prawem wynikające z podatności na manipulację i trudności z oceną ryzyka.
Terapia i potrzeby osób z FASD
Terapia osób z FASD nie zmierza do wyleczenia ponieważ zmiany, które zaszły w mózgu dziecka są nieodwracalne. Można natomiast pomóc takiej osobie poprzez terapię. Podstawą wsparcia jest wczesna diagnoza. W planie terapeutycznym kluczową rolę odgrywa integracja sensoryczna (terapia SI), trening umiejętności społecznych (TUS), psychoterapia wspierająca oraz psychoedukacja rodziców i opiekunów, którzy muszą nauczyć się dostosowywać wymagania do realnych możliwości dziecka. Kluczowe jest stworzenie przewidywalnego, rutynowego i bezpiecznego otoczenia, zmniejszającego poziom lęku u pacjenta. Dorosłym osobom z FASD niezbędne jest natomiast tzw. wsparcie asystenckie, pomagające w sprawach urzędowych, zarządzaniu finansami oraz w codziennym funkcjonowaniu społecznym, co pozwala im żyć godnie i bezpiecznie.
Dziś wiemy o neurobiologii znacznie więcej niż kiedykolwiek, dlatego czas wreszcie przestać oceniać i szukać winnych, a zacząć po prostu rozumieć. Zamiast rozkładać ręce, warto postawić na mądre, dopasowane do potrzeb wsparcie.
Julia Gomółka
Absolwentka dziennikarstwa Uniwersytety Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Studentka pedagogiki z logopedią na Uczelni Społeczno Medycznej w Warszawie. W Stowarzyszeniu SOS Wioski Dziecięce w Polsce pracuje od 2024 roku.
[1] Lange S., Probst C., Gmel G. i wsp.: Global prevalence of fetal alcohol spectrum disorder among children and youth: a systematic review and meta‑analysis. JAMA Pediatr., 2017; 171 (10): 948–956
[2] Okulicz‑Kozaryn K., Borkowska M., Brzózka K.: FASD prevalence among Schoolchildren in Poland. JARID, 2017; 30 (1): 61–70
[3] Okulicz‑Kozaryn K., Marchei E., Helwich E. i wsp.: The prevalence and changes of alcohol consumption across three trimesters of pregnancy assessed by ethyl glucuronide concentration in maternal hair and self‑reports: a cross‑sectional study. Eur. Addict. Res., 2024; 30 (6): 378–389
[4] Rowicka M., Postek S., Zin‑Sędek M.: Wzory konsumpcji alkoholu w Polsce. Raport z badań kwestionariuszowych 2020 r. Warszawa, PARPA, 2021
Koalicja Organizacji Pozarządowych monitorujących wdrażanie Konwencji o Prawach Dziecka w Polsce, częścią której jest Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce, opublikowała dziś zaktualizowaną ocenę realizacji rekomendacji Komitetu Praw Dziecka ONZ. Jej treść prezentowaliśmy na posiedzeniu sejmowej Komisji ds. Dzieci i Młodzieży. Jednym z obszarów raportu, który jest dla nas szczególnie ważny jest sytuacja dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej.
Wnioski są jednoznaczne: proces odchodzenia od instytucjonalnej pieczy zastępczej w Polsce nadal postępuje zbyt wolno, a rozwój rodzinnych form opieki wymaga zdecydowanych działań państwa.
Koalicja powstała w 2024 roku, aby systematycznie monitorować realizację praw dziecka oraz rekomendacji Komitetu Praw Dziecka ONZ i wskazywać obszary wymagające pilnych działań władz publicznych. Raport jest aktualizacją opracowania opublikowanego w 2025 roku i uwzględnia zmiany legislacyjne, instytucjonalne i społeczne z lat 2025–2026.
Dziecko potrzebuje rodziny, nie instytucji Pomimo podejmowanych zmian prawnych i organizacyjnych deinstytucjonalizacja pieczy zastępczej w Polsce nadal postępuje w ograniczonym tempie. Około 23 proc. dzieci w pieczy zastępczej przebywa w jej formach instytucjonalnych, a rozwój zawodowych i specjalistycznych rodzin zastępczych pozostaje niewystarczający.
Szczólne obawy budzi umieszczanie w instytucjach najmłodszych dzieci oraz dzieci z niepełnosprawnościami i chorobami przewlekłymi. Problemem pozostaje również liczba dzieci oczekujących na wykonanie orzeczenia sądu o umieszczeniu w pieczy zastępczej.
Z perspektywy praw dziecka konieczne jest wzmacnianie rodzin biologicznych i zapobieganie niepotrzebnym rozdzieleniom, a w sytuacji, gdy dziecko nie może bezpiecznie wychowywać się z rodzicami – zapewnienie mu stabilnej, bezpiecznej i rodzinnej formy opieki.
Potrzebujemy więcej rodzin zastępczych Raport rekomenduje m.in. opracowanie kompleksowej krajowej strategii deinstytucjonalizacji, rozwój zawodowych rodzin zastępczych, szczególnie tych przygotowanych do opieki nad najmłodszymi dziećmi oraz dziećmi ze szczególnymi potrzebami, a także ogólnopolską kampanię promującą rodzicielstwo zastępcze.
Ważne miejsce zajmuje również ochrona więzi między rodzeństwem. Potrzebne są rozwiązania, które pozwolą na priorytetowe umieszczanie rodzeństw w rodzinnej pieczy zastępczej, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady ich nierozdzielania.
System powinien także zapewniać dzieciom odpowiednie wsparcie po powrocie do rodzin biologicznych oraz skutecznie przygotowywać młodych ludzi opuszczających pieczę do samodzielnego życia – m.in. poprzez rozwój mieszkalnictwa wspomaganego i innych form wsparcia.
Potrzebne są konkretne działania państwa Raport zwraca uwagę na brak spójnego systemu danych dotyczących wszystkich dzieci przebywających poza rodziną oraz potrzebę skuteczniejszego monitorowania procesu deinstytucjonalizacji na poziomie powiatów.
Istotna jest również sytuacja dzieci migranckich i uchodźczych. Każde dziecko pozbawione opieki, niezależnie od obywatelstwa czy statusu migracyjnego, powinno mieć zapewnioną ochronę, odpowiednią formę opieki, stabilne warunki życia oraz dostęp do edukacji, ochrony zdrowia i wsparcia psychologicznego. Dzieci cudzoziemskie bez opieki powinny być kierowane do systemu pieczy zastępczej, a nie do rozwiązań o charakterze detencyjnym.
Deinstytucjonalizacja to nie tylko zmiana przepisów i organizacji systemu. To przede wszystkim zmiana doświadczenia dziecka – z instytucji na rodzinę, z tymczasowości na stabilność, z samej opieki na bezpieczną relację i możliwość rozwoju.
Dlatego rekomendacje raportu powinny stać się impulsem do konkretnych działań: wzmocnienia rodzin biologicznych, rozwoju rodzinnej pieczy zastępczej, zwiększenia dostępności specjalistycznego wsparcia oraz zapewnienia każdemu dziecku prawa do bezpiecznego i pełnego dzieciństwa.
Pomimo podejmowanych zmian prawnych i organizacyjnych proces deinstytucjonalizacji opieki nad dziećmi postępuje w ograniczonym tempie. Udział dzieci przebywających w instytucjonalnej pieczy zastępczej od lat utrzymuje się na poziomie około 23%, a rozwój zawodowych i specjalistycznych rodzin zastępczych pozostaje niewystarczający. W czerwcu 2026 roku około 1.530 dzieci oczekiwało na umieszczenie w pieczy zastępczej na podstawie postanowień sądu.
Zastrzeżenia budzi utrzymująca się praktyka umieszczania dzieci poniżej 10 r.ż. oraz dzieci z niepełnosprawnościami w instytucjonalnych formach opieki, a także znaczna liczba dzieci oczekujących na wykonanie orzeczenia sądu o umieszczeniu w pieczy zastępczej.
Pełna ocena skali instytucjonalizacji pozostaje utrudniona ze względu na brak zintegrowanego systemu danych obejmującego dzieci przebywające poza rodziną w instytucjach podlegających różnym resortom.
Obowiązujące od 2026 r. przepisy dopuszczające umieszczanie małoletnich cudzoziemców bez opieki w strzeżonych ośrodkach oznaczają poważne obniżenie dotychczasowego standardu ich ochrony.
przewodnicząca Komisji posłanka Monika Rosie
Ministerstwo Sprawiedliwości
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji
Ministerstwo Zdrowia
Ministerstwo Spraw Zagranicznych
Ministerstwo Kultury I Dziedzictwa Narodowego
Ministerstwo Edukacji Narodowej
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej
Ministerstwo Sportu I Turystyki
Biuro Pełnomocnika Rządu Do Spraw Osób Niepełnosprawnych
Komenda Główna Policji
Instytut Badań Edukacyjnych – Państwowy Instytut Badawczy
Naukowa Akademicka Siec Komputerowa – Państwowy Instytut Badawczy
Biuro Rzecznika Praw Dziecka
UNICEF Polska,
Komitet Ochrony Praw Dziecka,
Biuro UNICEF ds. Reagowania na Potrzeby Uchodźców w Polsce,
Fundacja NieOdkładalni,
Stowarzyszenie Interwencji Prawnej,
Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce,
Fundacja W Stronę Dialogu,
Fundacja Wspomagania Rozwoju Dzieci Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej,
Fundacja Itaka-Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych,
Naczelna Rada Adwokacka,
Forum STEM
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę,
Fundacja Centrum Edukacji Niewidzialna,
Helsińska Fundacja Praw Człowieka,
Międzynarodowa Organizacja do Spraw Migracji (IOM Polska),
Rada Młodzieżowa przy Parlamentarnym Zespole ds. Młodzieży,
Polska Rada Organizacji Młodzieżowych,
Stowarzyszenie Parlament Młodych Rzeczypospolitej Polskiej,
Po raz pierwszy jesteśmy Partnerem Społecznym Forum Ekonomicznego w Karpaczu – największej w Europie Środkowo-Wschodniej platformy spotkań, na której od ponad trzydziestu lat dyskutuje się o bezpieczeństwie, perspektywach rozwoju gospodarczego, współczesnych wyzwaniach i przezwyciężaniu kryzysów, a przede wszystkim – przedstawia się konkretne rozwiązania i innowacyjne idee.
W wydarzeniu spotykają się osoby o decydującym wpływie na losy Polski, Europy i świata, dlatego to doskonałe miejsce, by głos w sprawach dzieci zabrali również ci, którzy na co dzień pracują u ich boku.
Kiedy i gdzie:
XXXV Forum Ekonomiczne rozpocznie się 8 września o godzinie 12.00 prezentacją Raportu SGH i Forum Ekonomicznego. Program i szczegóły wydarzenia dostępne są na stronie Forum. Nasz panel odbędzie się 9 września o 14:55.
Nasz panel: Czy standardy ochrony dzieci są ponad politycznymi podziałami?
Każde dziecko powinno korzystać z ochrony swoich praw oraz mieć zapewnione warunki do bezpiecznego rozwoju. W praktyce jednak decyzje legislacyjne, administracyjne i polityczne realnie wpływają na sytuację poszczególnych grup dzieci i młodzieży, zwłaszcza tych znajdujących się w szczególnie trudnym położeniu.
Podczas panelu wspólnie z ekspertami zapytamy:
Jakie konsekwencje niosą wybrane zmiany prawne dla osób z doświadczeniem uchodźstwa i co oznaczają one bezpośrednio dla dzieci?
Czy obowiązujące rozwiązania gwarantują równy dostęp do ochrony praw wszystkim małoletnim znajdującym się pod polską jurysdykcją?
Jak godzić cele polityki społecznej, migracyjnej i bezpieczeństwa z międzynarodowymi standardami ochrony dzieci?
Rozmowa dotyczy sytuacji dzieci i młodzieży z grup wrażliwych, dlatego chcemy, by to właśnie ich perspektywa i dobre praktyki SOS Wiosek Dziecięcych stały się punktem odniesienia w debacie o standardach, które powinny obowiązywać niezależnie od aktualnego układu sił politycznych.
Będziemy na miejscu i chcemy, by dyskusja o ochronie dzieci była obecna tam, gdzie zapadają decyzje o ich przyszłości. Wierzymy, że właśnie takie spotkania, łączące światy polityki, biznesu i organizacji pozarządowych, pomagają przełamywać podziały i budować standardy, które stawiają dobro dziecka ponad bieżącą agendą. Zachęcamy do zapoznania się ze szczegółami wydarzenia i dołączenia do dyskusji. Sprawmy, by głos dzieci był lepiej słyszalny tam, gdzie powstają prawa, które o nich decydują.
A co, gdyby nagle zabrakło Ci tego, co uważasz za oczywiste? Czystej wody? Prądu? Dostępu do edukacji?
Dla wielu rodzin w Zimbabwe oczywistością jest coś zupełnie innego – przewlekła niepewność, że znowu czegoś zabraknie i przyzwyczajenie, że o wszystko, co podstawowe trzeba się starać codziennie od nowa.
Od 2016 roku Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce wspiera dzieci w krajach afrykańskich. Co roku ruszamy do mediów z kampanią uświadamiającą na temat najważniejszych problemów jednego z nich. W tym roku nasza opowieść dotyczy codzienności rodzin w Zimbabwe, którym z pomocą naszych darczyńców pomagamy m.in. w budowie studni, wsparciu edukacji i doposażeniu lokalnych szkół.
Hasło kampanii to FEEL THE STRUGGLE / POCZUJ TRUD, a jej celem jest sprowokowanie odbiorców do refleksji nad tym, czego w codziennym funkcjonowaniu często nawet nie dostrzegają (nieograniczony dostęp do czystej wody, jedzenie pod ręką, urządzenia działające na prąd), a co w innych rejonach świata wciąż nie jest oczywistością.
Kampanię promują 3 krótkie filmy, w których zwracamy uwagę na braki, z którymi mierzy się większa część mieszkańców Zimbabwe; są to między innymi niedostatki wody, żywności oraz blackouty. Naszym celem jest próba wyobrażenia sobie, jak wyglądałoby życie, gdyby zabrakło nam podstawowych elementów życia. To co dla nas jest awarią krzyżującą nam plany, np. wyłączenie prądu w mieszkaniu – w Zimbabwe jest codziennością. W rolę głównej bohaterki wciela się Aneta Ćmiel, absolwentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, znana z roli Stefci w miniserialu Muzeum Zamoyskich w Kozłówce.
Skala problemu
“Problemy wielu mieszkańców”, “doświadczenie większości rodzin” – takich sformułowań często używa się, mówiąc o problemach krajów afrykańskich. My też to robimy. Ale jakie liczby naprawdę stoją za tymi słowami?
Populacja Zimbabwe to ponad 16 mln ludzi, spośród których aktualnie:
tylko 25% ma dostęp do całkowicie bezpiecznej wody pitnej[1],
tylko 23% populacji ma dostęp do bezpiecznych toalet[2],
4,8 miliona dzieci żyje w ubóstwie, w tym 1,6 miliona w skrajnym ubóstwie[3],
ponad 65 000 dzieci wychowuje się bez obojga rodziców[4].
Jak działamy?
Poza uświadamianiem odbiorców na temat wymienionych problemów, finansowym celem kampanii jest zebranie środków, które pozwolą nam na rozwój naszych projektów pomocowych w Zimbabwe w 2027 roku. Będzie to przede wszystkim wsparcie edukacji i zdrowia dzieci w obszarach wiejskich poprzez inwestycje w szkołach i społecznościach – remonty budynków, doposażenie sal, rewitalizacja studni, remonty toalety, zielona energia, ogrody szkolne czy hodowle zwierząt. Dzięki takim przedsięwzięciom dzieci otrzymują szansę na stabilną edukację oraz zyskują dostęp do świeżych warzyw, mięsa oraz, co najważniejsze – bezpiecznej wody.
Oprócz dzieci i szkół wspieramy również rodziców, by mogli zapewnić lepszy byt dzieciom. Organizujemy szkolenia i warsztaty doszkalające z obszaru mikroprzedsiębiorczości, a także przekazujemy niezbędne zasoby i narzędzia do rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej np. pracowni krawieckiej, sklepu albo zakładu fryzjerskiego.
–Nasze działania od lat ogniskują się w obszarze wsparcia lokalnych Programów Umacniana Rodzin w rejonie Shamva i Hwedza, na wschód od stolicy kraju Harare. Dzięki bliskiej współpracy z kolegami i koleżankami z SOS Zimbabwe nasze wsparcie trafia do najbardziej potrzebujących społeczności. Oddziałujemy na nie wielotorowo: wspierając małe projekty infrastrukturalne tj. budowa i rewitalizacja studni, doposażanie szkół, wspieranie zrównoważonego rolnictwa i dostępu do odnawialnych źródeł energii, jak również projekty w obszarze profilaktyki AIDS/HIV czy programy „positive parenting” przeciwdziałające przemocy domowej – mówi Tomasz Wodzyński, Dyrektor Działu Współpracy Międzynarodowej w Stowarzyszeniu SOS Wioski Dziecięce.
– Istotne jest takie organizowanie wsparcia, aby miało ono charakter zmian na poziomie systemowym, co pozwoli utrzymać długofalowo pozytywny wpływ dla całej społeczności. Dlatego prowadzimy również kursy zawodowe i doszkalające, pozwalające młodym ludziom na zdobycie konkretnego zawodu i poprawę swojej sytuacji ekonomicznej – dodaje Oleksii Teliuk, Koordynator ds. Współpracy Międzynarodowej w Stowarzyszeniu SOS Wioski Dziecięce.
Wejdź na stronę sosafryka.org i podziel się bezpieczeństwem!
*****
Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce od 1984 roku pomaga dzieciom porzuconym, opuszczonym, zagrożonym utratą opieki rodziców. W Polsce działają 4 Wioski SOS, gdzie dzieci pozbawione opieki rodziców biologicznych znajdują ciepły, kochający dom. Jednocześnie stowarzyszenie rozwija działania profilaktyczne w ramach Programu „SOS Rodzinie”, którego celem jest ochrona przed utratą rodziców i zapewnienie kompleksowego wsparcia rodzinom w kryzysie. W ciągu całego roku 2025 z pomocy Programów SOS Wiosek Dziecięcych skorzystało 2 451 dzieci i dorosłych, w tym 1 663 dzieci i młodzieży, z czego 386 w opiece zastępczej i programach młodzieżowych, a 1 277 w Programach Umacniania Rodziny „SOS Rodzinie”.
Za nami Mistrzostwa Świata, teraz czas na Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce – zbliża się kolejna, bo 13 edycja Turnieju Piłki Nożnej „Podaj Piłkę”. 26 sierpnia drużyny podopiecznych z całej Polski spotkają się na boisku Fundacji Grupy Aliplast. Organizowane od 13 lat wydarzenie stało się już kultową celebracją zdrowej rywalizacji i rozwijania sportowych zainteresowań dzieci i młodzieży będącej pod opieką stowarzyszenia.
W rozgrywkach weźmie udział 8 drużyn z programów SOS Wiosek Dziecięcych w całej Polsce, czyli z Kraśnika, Lublina, Biłgoraja, Siedlec oraz Karlina. Na początku 14-minutowe mecze będą rozgrywać się w fazie grupowej, w systemie znanym z turniejów – najpierw mecze grupowe, a następnie faza pucharowa, tak aby w finale wyłonić zwycięzcę turnieju.
Turniej „Podaj Piłkę” to jedna z niewielu okazji w roku, kiedy dziewczęta i chłopcy – od Siedlec po zachodniopomorskie Karlino – mogą się spotkać i aktywnie spędzić czas. Jak mówi Ewelina Płaksa, Koordynator Programów Młodzieżowych w Stowarzyszeniu SOS Wioski Dziecięce w Polsce – Takie podejście do eventu pomaga wzmocnić nie tylko poczucie wspólnoty, ale i wzajemnego wsparcia. Ważna jest tu także terapeutyczna funkcja sportu – dzieci dobrze się bawią, rozwijają pasję i uczą się zdrowej rywalizacji. Ponadto, traktują Turniej niezwykle poważnie i co roku intensywnie przygotowują się do kolejnej edycji.
Głównym mecenasem wydarzenia została Fundacja ORLEN im. Ignacego Łukasiewicza
– Dzięki zaangażowaniu Fundacji możemy stworzyć wydarzenie, które nie tylko integruje, ale przede wszystkim daje młodym ludziom przestrzeń do rozwoju, radości i budowania pewności siebie. W tegorocznej edycji Turnieju weźmie udział kilkudziesięciu zawodników – to dla nas dowód, jak bardzo potrzebne i wartościowe są takie inicjatywy. – komentuje Monika Drozdowska, Dyrektor Programu SOS Wiosek Dziecięcych w Kraśniku.
Turniej to coś więcej niż sportowa rywalizacja. To realne wsparcie w popularyzacji i rozwijaniu aktywności fizycznej wśród dzieci i młodzieży z rodzin zastępczych, a także rozbudzaniu i wzmacnianiu zainteresowania sportem – szczególnie piłką nożną.
Poza turniejową drabinką, tego dnia zmierzą się również drużyna pracowników i współpracowników SOS Wiosek Dziecięcych z drużyną współorganizatora imprezy – Fundacji Grupy Aliplast. – Będzie to dla nas wyzwanie, zwłaszcza że widzieliśmy na poprzednich Turniejach, których również Fundacja była współorganizatorem, że dzieciaki reprezentują naprawdę wysoki poziom gry i wielkie zaangażowanie. Zapowiada się mecz pełen emocji, ale i dobrej zabawy. To właśnie takie momenty utwierdzają nas w przekonaniu, że warto wspierać tego typu projekty. – komentuje Mateusz Malczarski, wiceprezes Zarządu Fundacji Grupy Aliplast.
Odbędzie się także mecz towarzyski dzieci z dorosłymi. Oprócz aspektu sportowego, ten dzień będzie również okazją do integracji i wymiany doświadczeń – po zakończeniu rozgrywek na gości czekać będzie grill i wiele okazji do wspólnych rozmów. Uczestnicy otrzymają medale, puchary, dyplomy oraz nagrody. Wyróżnienie zostaną również: król strzelców, najlepsza piłkarka, najlepszy bramkarz, najlepszy piłkarz, zawodnik fair play, najradośniejszy zawodnik turnieju, najmłodszy zawodnik, MVP turnieju, najlepszy trener, przyznana zostanie również nagroda specjalna dla drużyny fair play.
Plan turnieju
9:00 LOSOWANIE DRUŻYN
9:15 UROCZYSTE ROZPOCZĘCIE TURNIEJU
9:30 I CZĘŚĆ TURNIEJU – ROZGRYWKI GRUPOWE
11:30 OBIAD
12:15 II CZĘŚĆ TURNIEJU – FAZA PUCHAROWA
13:20 MECZ TOWARZYSKI: REPREZENTACJA STOWARZYSZENIA SOS – REPREZENTACJA FUNDACJI ALIPLAST
13:45 MECZ TOWARZYSKI: REPREZENTACJA DZIECI – REPREZENTACJA DOROSŁYCH
Według danych polskiej policji w 2025 roku wszczęto 51 606 nowych procedur „Niebieskiej Karty”. To ponad 141 dziennie.
Prawie 25 tysięcy osób zgłoszonych do procedury „Niebieskiej Karty” w 2025 roku, które stosowały przemoc domową, była pod wpływem alkoholu.
W 2025 roku policja odnotowała stosowanie przemocy wobec 29 210 dzieci i młodzieży. 563 z nich w efekcie takiej interwencji umieszczono w pieczy zastępczej.
Obecną kampanię, pod hasłem KIEDY SŁOWA „NA ZDROWIE!” RANIĄ, kierujemy nie tylko do rodziców i opiekunów, ale o wiele szerzej – bo za pielęgnowanie w naszym kraju kultury picia odpowiadamy, często nieświadomie, w pewnej mierze wszyscy.
– Każda reklama alkoholu w telewizji czy na bilbordach, każdy „szampan dla dzieci”, każde „ze mną się nie napijesz?”, sprzedawane na deptakach wczasowych koszulki „piwo to moje paliwo”, korporacyjne „prosecco friday” czy właśnie to okolicznościowe „na zdrowie!” to regularne i wszechobecne podkreślanie, że alkohol jest w porządku, a „picie” równa się „radość” – alarmuje Monika Ochmańska, ekspertka merytoryczna w Stowarzyszeniu SOS Wioski Dziecięce.
Priorytetowym celem aktualnej kampanii jest szczególne uwrażliwianie na temat szkodliwości używania alkoholu w okresie ciąży.
Konsekwencje na całe życie
Alkohol wiąże się nie tylko z przemocą, zaburzonym funkcjonowaniem i rozpadem rodziny – dzieci, których matki piły w ciąży, zmagają się z problemami przez całe życie. O syndromie DDA mówi się w polskich mediach regularnie, ale o syndromie FAS – o wiele mniej. Tymczasem w Polsce rocznie przychodzi na świat około 1000 dzieci z Płodowym Zespołem Alkoholowym (FAS). A gdy statystyki urodzeń w skali kraju spadają, samych dzieci z FAS rodzi się z roku na rok coraz więcej. W pieczy zastępczej przebywa obecnie ponad 3 500 dzieci z diagnozą FAS.
FAS (ang. Fetal Alcohol Syndrome) lub jego lżejsza forma FASD (Fetal Alcohol Spectrum Disorder) to trwałe upośledzenie ośrodkowego układu nerwowego u płodu, powstające na skutek ekspozycji na zawartość alkoholu w krwi matki. Dziecko ma znikome zdolności metabolizowania alkoholu, przez co kontakt z nim prowadzi do nieodwracalnych zmian w bezbronnym organizmie.
– Nie jest znana minimalna dawka alkoholu, która spowoduje wystąpienie u dziecka zaburzeń z grupy FASD. To oznacza, że nawet jeden symboliczny kieliszek wina wypity przez ciężarną może wiązać się dla dziecka i jego opiekunów z konsekwencjami do końca życia.A alkohol jest wszechobecny, zarówno wśród kobiet z grup marginalizowanych, jak i uprzywilejowanych społecznie – ostrzega Aleksandra Sikorska, psycholożka wspierająca rodziców zastępczych w Stowarzyszeniu SOS Wioski Dziecięce.
– Wprawdzie picia alkoholu przez ojca dziecka nie uznaje się za bezpośrednią przyczynę FAS, ale mamy już badania wskazujące, że nie jest to obojętne. Przyszłym ojcom zaleca się abstynencję co najmniej na trzy miesiące przed planowanym poczęciem, a regularne picie alkoholu przez przyszłego ojca może powodować wady genetyczne i zaburzenia rozwojowe u płodu – dodaje ekspertka.
Dodatkowo, tak jak nie istnieje bezpieczna porcja alkoholu w ciąży, tak też nie istnieje bezpieczny czas na picie. To znaczy, że na każdym etapie ciąży wypity alkohol źle wpłynie na rozwój dziecka, a także może spowodować poronienie lub przedwczesny poród.
Diagnostyka
FAS to zaburzenie o podłożu neurologicznym, którego objawy mogą utrudniać funkcjonowanie na każdej płaszczyźnie życia. Pierwszymi symptomami choroby najczęściej są: niska waga urodzeniowa, dysmorfia twarzy (szeroki rozstaw oczu, brak rynienki podnosowej, krótkie szpary powiekowe) i zaburzenia więzi w pierwszych miesiącach życia (dziecko nie lgnie naturalnie do matki, jest apatyczne). Dziecko z FAS później niż rówieśnicy nauczy się chodzić, mówić i czytać. W szkole może skarżyć się na trudności z zapamiętywaniem, koordynacją ruchową, a także nawiązywaniem relacji z rówieśnikami (w związku z zaburzeniami w obszarze regulacji emocji i zdolności adaptacji oraz myślenia abstrakcyjnego czy przewidywania związków przyczynowo-skutkowych). Oprócz problemów behawioralnych, poznawczych i emocjonalnych, FAS powoduje również choroby współwystępujące. Wśród nich najczęstszymi są: wady serca, choroby nerek oraz zaburzenia wzroku i słuchu.
Czynniki ryzyka i profilaktyka
Jedynym bezpośrednim czynnikiem ryzyka wystąpienia FAS jest alkohol spożywany przez matkę w okresie ciąży. Jednak na sam fakt picia alkoholu przez ciężarną może wpływać już szereg czynników takich jak ciągła obecność alkoholu w otoczeniu, brak wsparcia, młody wiek, niewiedza (w tym również brak edukacji seksualnej) i niedostateczna opieka medyczna (niemowlęta z FAS to najczęściej dzieci urodzone z ciąż niemonitorowanych).
– Zatem profilaktyka FAS powinna obejmować zarówno działania edukacyjne jak i propozycje rozwiązań systemowych – podsumowuje Aleksandra Sikorska.
Nadzieja
Na szczęście, wraz ze wzrostem świadomości i narzędzi diagnostycznych, mamy również coraz więcej możliwości pracy z dzieckiem dotkniętym FAS.
– Obecnie form pomocy jest naprawdę wiele: od zapewnienia bezpiecznego i przewidywalnego środowiska domowego, przez poświęcaną im na co dzień uwagę i szybkie reagowanie na bieżące trudności, aż po opiekę specjalistów z obszaru psychologii, neurologopedii, fizjoterapii czy terapii sensorycznej – wymienia Katarzyna Puławska, Dyrektorka Operacyjna Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce.
Regularne wsparcie = codzienna pomoc
Każdy z nas może mieć wpływ. Nie tylko zmieniając sposób myślenia o obecności alkoholu z domu, w życiu codziennym, ale także w bardzo konkretny sposób. Dzięki regularnym, comiesięcznym darowiznom Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce może pomagać dzieciom w niwelowaniu skutków i terapii dzieci z FAS.
Wejdź na stronę www.wsparcie.wioskisos.org i pomóż dzieciom!
Są partnerstwa, których wartość najlepiej mierzy się nie liczbą wspólnie zrealizowanych projektów, ale realnym wpływem na życie ludzi. Takim partnerstwem jest współpraca Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce z Dr. Oetker Polska, naszym Partnerem Honorowym od 17 lat.
To właśnie dzięki długofalowemu zaangażowaniu firmy od 2009 roku realizowany jest program „Wspieramy Rodziny SOS”, którego celem jest wyrównywanie szans edukacyjnych dzieci i młodzieży wychowujących się w czterech SOS Wioskach Dziecięcych. W ramach programu dzieci mogą korzystać ze wsparcia psychologicznego, pedagogicznego i edukacyjnego, rozwijać swoje zainteresowania, odkrywać talenty oraz zdobywać kompetencje, które pomagają im z większą pewnością wejść w dorosłe życie.
Przez 17 lat z tego wsparcia skorzystało już blisko 3500 dzieci i młodych ludzi. To tysiące historii o odkrywaniu własnych możliwości, przełamywaniu trudności i budowaniu wiary w siebie.
Dziś jednak możemy powiedzieć, że nasza współpraca z Dr. Oetker Polska to znacznie więcej niż program edukacyjny.
To partnerstwo oparte na wspólnych wartościach, zaufaniu i odpowiedzialności za przyszłość dzieci. To wspólne zabieranie głosu w ważnych społecznie tematach oraz budowanie przestrzeni do dialogu z biznesem i filantropami. Dr. Oetker od lat aktywnie uczestniczy w wydarzeniach organizowanych przez SOS Wioski Dziecięce, takich jak Spotkanie Noworoczne dla Partnerów współtworząc środowisko firm, które chcą angażować się w odpowiedzialne i długofalowe działania społeczne.
Partnerstwo to oznacza również obecność w codziennym życiu naszych podopiecznych. Pracownicy Dr. Oetker angażują się w działania wolontariackie, a firma od lat wspiera organizację ważnych momentów w życiu naszych rodzin SOS. To właśnie dzięki takim relacjom dzieci otrzymują nie tylko konkretne wsparcie, ale również poczucie, że otacza je społeczność ludzi, którym naprawdę na nich zależy.
Ostatnio, dzięki wsparciu Dr. Oetker Polska, Wioska Dziecięca SOS w Karlinie wzbogaciła się o kompensator energii, który pozwoli zoptymalizować pracę instalacji elektrycznej i jeszcze lepiej wykorzystać potencjał zamontowanej wcześniej instalacji fotowoltaicznej. To rozwiązanie, które przełoży się na większą efektywność energetyczną oraz lepsze wykorzystanie dostępnych zasobów.
Dziękujemy Dr. Oetker Polska za 17 lat zaufania, konsekwencji i wspólnego działania. Jesteśmy dumni, że razem tworzymy partnerstwo, które z roku na rok staje się coraz silniejsze i każdego dnia daje dzieciom więcej możliwości, nadziei oraz dobrych perspektyw na przyszłość.
Razem z 84 organizacjami i podmiotami społecznymi apelujemy do Posłanek i Posłów o podjęcie społeczno-eksperckiego projektu ustawy, podpisanie go i złożenie w Sejmie. Projekt dotyczy osób objętych ochroną czasową, w tym uchodźczyń i uchodźców z Ukrainy, osób poszukujących ochrony międzynarodowej oraz dzieci bez opieki.
Projekt odpowiada na najpilniejsze problemy osób objętych ochroną czasową oraz osób poszukujących ochrony międzynarodowej. Chodzi o przywrócenie:
dostępu do leczenia,
bezpiecznego schronienia,
niezbędnego wsparcia,
skutecznych procedur ochrony,
ochrony dzieci bez opieki przed detencją.
Proponowane rozwiązania dotyczą w szczególności osób starszych, przewlekle chorych, osób z niepełnosprawnościami, samotnych rodziców, kobiet w ciąży, osób doświadczających przemocy oraz małoletnich bez opieki. Projekt obejmuje także usunięcie barier w rejestracji ochrony czasowej, możliwość powrotu do statusu UKR po odmowie ochrony międzynarodowej i usprawnienie postępowań pobytowych.
Projekt ma charakter społeczno-ekspercki. Powstał z doświadczenia organizacji pracujących na co dzień z osobami objętymi ochroną oraz wiedzy osób specjalizujących się w prawie migracyjnym, pomocy społecznej i ochronie praw człowieka. Porządkuje przepisy, przywraca rozwiązania, które wcześniej funkcjonowały, i dostosowuje prawo do obowiązujących standardów.
To rozwiązania oparte na prawie, standardach ochrony praw człowieka i odpowiedzialności państwa. Pozostawianie ludzi bez dostępu do opieki zdrowotnej, schronienia i minimalnego wsparcia pogłębia wykluczenie, bezdomność i kryzysy zdrowotne, zwiększa koszty ponoszone przez państwo, samorządy i lokalne społeczności oraz podnosi ryzyko wyzysku, handlu ludźmi i pracy nierejestrowanej.
Działania komunikacyjne i rzecznicze wokół apelu wspiera Sieć Migracje, platforma wymiany informacji i koordynacji działań organizacji społecznych działających na rzecz praw uchodźców i migrantów.
Projekt jest gotowy. Teraz potrzebna jest konkretna decyzja legislacyjna, Posłanki i Posłowie powinni go podjąć, podpisać i złożyć w Sejmie.
Udostępnij apel. Upomnij parlamentarzystki i parlamentarzystów, żeby nadali bieg tej ustawie.
