Jak pomagamy

Programy dla młodzieży zostały stworzone, aby wspierać młodzież w przygotowaniu do samodzielnego życia. Nasi nastoletni podopieczni mogą pozostać w Rodzinie SOS do momentu pełnej samodzielności, bądź zamieszkać poza SOS Wioską Dziecięcą w Młodzieżowych Wspólnotach Mieszkaniowych SOS lub w Domach Młodzieży SOS. Najczęściej ten wybór podyktowany jest wyborem szkoły średniej w większym mieście. We wspólnotach młodzież uczy się prowadzenia gospodarstwa domowego, podejmuje prace sezonowe, praktyki i przygotowuje się do udanego startu na rynku pracy.

Osobom, które studiują lub rozpoczynają pracę zawodową oferujemy dodatkową formę wsparcia jaką jest Program Opieki Ograniczonej. W przypadku startu w samodzielne życie niezwykle istotne jest, by młody człowiek opuszczający pieczę zastępczą, miał zapewnione profesjonalne wsparcie w tym ważnym, ale trudnym procesie zmiany. Program opieki ograniczonej jest kolejnym etapem w procesie przygotowania do usamodzielnienia. To nieobligatoryjna forma wsparcia, która zapewnia specjalistyczne i socjalne doradztwo, pomoc w znalezieniu pracy oraz rozwiązaniu sytuacji mieszkaniowej. W ramach pomocy mieszkaniowej Stowarzyszenie oferuje możliwość skorzystania z mieszkania treningowe SOS. Takie mieszkanie prowadzimy na razie tylko w Kraśniku, a na mocy umowy z władzami samorządu powiatowego mogą z niego korzystać nie tylko podopieczni SOS, a również młodzież opuszczająca inne formy opieki zastępczej funkcjonujące na terenie powiatu.

Podopieczni aplikujący o wsparcie w ramach Programu mogą z niego korzystać przez okres do 3 lat. To ważny czas pomocy, taki bezpieczny most do samodzielności.

Prowadzimy 2 Młodzieżowe Wspólnoty Mieszkaniowe SOS Siedlcach i Koszalinie oraz dwa Domy Młodzieży SOS I i II w Lublinie. W Kraśniku młodzież u progu samodzielności może zamieszkać w mieszkaniu treningowym SOS.

Dom Czasowego Pobytu „Sindbad”

Domy Czasowego Pobytu powstały z myślą o dzieciach, które z różnych powodów nie mogły pozostać w swoich rodzinach i opuściły je w trybie interwencyjnym. Domy są bezpieczną przystanią podczas oczekiwania na decyzję sądu rodzinnego w sprawie dalszego losu dzieci.

Diagnozujemy sytuację dziecka, by pomóc sądowi w podjęciu jak najlepszej decyzji odnośnie dalszej formy opieki. Dziecko przebywa w Domu Pobytu do 3 miesięcy. Sąd może przedłużyć jego pobyt, do czasu powrotu do rodziny pochodzenia, umieszczenia w rodzinie adopcyjnej lub innej formie opieki zastępczej.

Od 01.01.2022 w Programie SOS Wiosek Dziecięcych Biłgoraj funkcjonuje placówka typu interwencyjnego o nazwie: Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza – „Puchatek I” oraz placówka typu specjalistyczno-terapeutycznego o nazwie Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza – „Puchatek II”.

Placówki Opiekuńczo-Wychowawcze Rodzinny Dom „Puchatek” I i II z dn. 31.12.2021 zostały wyrejestrowane a w/w utworzono na ich miejsce. 

Dostrzegając duże potrzeby psychologiczne i terapeutyczne dzieci w pieczy zastępczej jak również problem z dostępnością miejsc otworzyliśmy 6 Centrów Specjalistycznych SOS.

Centra Specjalistyczne SOS udzielają pomocy potrzebującym dzieciom i młodzieży objętym pieczą zastępczą w SOS i programami umacniania rodziny „SOS Rodzinie” jak również dzieciom z doświadczeniem uchodźczym z pieczy zastępczej. Pomagamy dzieciom z tych grup zmagającymi się z trudności w codziennym funkcjonowaniu w domu i w szkole wynikających z zaburzeń neurorozwojowych.

W ramach Centrum oferujemy:

• wielospecjalistyczną diagnozę funkcjonowania dziecka / psychofizyczną diagnozę dziecka, na podstawie której ustalamy odpowiednie formy pomocy dziecku i rodzinie,
• indywidualne zajęcia wspomagające rozwój prowadzone przez psychologa, pedagoga, logopedę, innych specjalistów,
• porady i konsultacje dla rodziców dotyczące problemów rozwojowych i możliwości ich dziecka, dostępnych metod stymulacji jego rozwoju, praktycznych umiejętności potrzebnych do wspomagania rozwoju dziecka, w zależności od indywidualnych potrzeb i możliwości,
• pomoc terapeutyczną dla dzieci i rodziców, m.in. terapię pedagogiczną, terapię SI.

Możliwe są także inne formy wsparcia rodzin i dzieci. Pomoc w Centrach Specjalistycznych SOS jest bezpłatna dla beneficjentów dzięki wsparciu darczyńców.

Program Umacniania Rodziny „SOS Rodzinie”, to działania wspierające rodziny, które zmagają się z wieloma problemami i są zagrożone utratą opieki nad dziećmi. Bo gdy rodzina źle funkcjonuje najbardziej cierpią dzieci. Podstawą do naszej pracy jest poznanie mocnych stron rodziny i trudności, których doświadcza. Robimy wszystko by wzmocnić rodzinę i pokazać rodzicom ich sprawczą siłę. W ramach pomocy rodzinie prowadzimy:

• Placówki wsparcia dziennego – świetlice SOS to miejsca dla dzieci i młodzieży gdzie oferujemy zajęcia rozwijające pasje i zainteresowania (plastyczne, taneczne, muzyczne, komputerowe, fotograficzne). Pomagamy dzieciom w nauce, jesteśmy w stałym kontakcie z nauczycielami i szkołami, jednocześnie angażując rodziców. Nasi podopieczni to często dzieci z ubogich rodzin, dlatego w każdej świetlicy prowadzimy program dożywiania.
• Wsparcie rodziców czyli wizyty domowe, szkolenia prowadzone przez ekspertów z różnych dziedzin, doradztwo psychologiczno-pedagogiczne, pomoc prawna, zdrowotna, materialna (dary w naturze). Tworzymy też grupy wsparcia dla rodziców i ułatwiamy im kontakt z pracodawcami.

W ramach Programu „SOS Rodzinie” prowadzimy zajęcia w 23 lokalizacjach w Placówkach Wsparcia Dziennego w Karlinie, Żeleźnie, Mierzynie (PUR Karlino), w Bukowej, Gromadzie, Woli Dereźniańskiej (PUR Biłgoraj I), w Biłgoraju (PUR Biłgoraj II), w Domanicach, Olszycu Szlacheckim, Woli Wodyńskiej, (PUR Siedlce), w Zbuczynie (PUR Zbuczyn), w Lublinie (PUR Lublin), w Koszalinie, Giezkowie, Zegrzu Pomorskim (PUR Koszalin) oraz w Drogomyślu (PUR Ustroń). A także zajęcia świetlicowe w Lubiechowie i Buczku (PUR Karlino), w Kraśniku, Zakrzówku (PUR Kraśnik), w Brennej (PUR Ustroń), w Księżpolu (PUR Biłgoraj), oraz w Czajkowie (PUR Siedlce).

W naszych działaniach rzeczniczych uczestniczymy w debacie publicznej w sprawach istotnych dla dzieci i rodzin. Reprezentujemy perspektywę dzieci i młodzieży z doświadczeniem pieczy zastępczej. W oparciu o nasze wszechstronne doświadczenie formułujemy rekomendacje oraz podejmujemy działania na rzecz rozwiązań prawnych i systemowych, które wzmacniają ochronę praw dziecka i odpowiadają na realne potrzeby dzieci i rodzin. Prowadzimy dialog z europejskimi, centralnymi i lokalnymi władzami, organizacjami pozarządowymi, środowiskiem akademickim i eksperckim oraz przedstawicielami biznesu starając się, by perspektywa ochrony praw dziecka była realnie uwzględniana w tworzeniu prawa i praktyce jego stosowania.

W 2008 roku SOS Children’s Villages International, organizacja, do której jako SOS Wioski Dziecięce w Polsce należymy, przyjęła kluczową dla nas Politykę Ochrony Dziecka (dalej: POD). W  polskim Stowarzyszeniu wdrażamy ją od 2011 roku. Polityka Ochrony Dziecka wyrasta z głębokiego przekonania Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce, że bezpieczeństwo powierzonych naszej opiece dzieci jest najważniejszym zadaniem organizacji.

W maju 2022 roku Zarząd naszej organizacji przyjął też Procedurę przyjmowania i rozpatrywania zgłoszeń dotyczących podejrzenia krzywdzenia byłych podopiecznych Stowarzyszenia „SOS Wioski Dziecięce w Polsce”. Więcej o tej inicjatywnie można znaleźć tu: https://wioskisos.org/punkt-kontaktowy/

Więcej o Polityce Ochrony Dziecka realizowanej w naszej organizacji pod linkiem Polityka Ochrony Dziecka

Jeśli chcesz anonimowo zgłosić nieprawidłowościach wejdź tutaj: https://app.sygnanet.pl/sos-wd

Twoje zgłoszenie zostanie zaszyfrowane i przekazane bezpieczne do odbiorcy – osoby wyznaczonej w naszym Stowarzyszeniu

Kim jest Sygnalista?

Sygnalista to pracownik/pracownica lub współpracownik/współpracownica, niezależnie od zajmowanego przez niego/nią stanowiska, pełnionej funkcji czy formy zatrudnienia lub współpracy, który/która w dobrej wierze dokonuje zgłoszenia o nieprawidłowościach i nadużyciach

Jaki jest cel platformy Sygnanet?

Celem platformy Sygnanet jest ochrona tożsamości i ochrona prawna osób, które zgłaszają występujące w miejscu pracy nieprawidłowości zgodnie z dyrektywą o ochronie sygnalistów (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2019/1937 z dnia 23 października 2019 r. w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii)

Jakie uchybienia mogę zgłaszać?

Możesz zgłaszać różne uchybienia, np. dotyczące: nieprawidłowości finansowych (defraudacja, niegospodarność), sprawy pracownicze (dyskryminacja, mobbing), kradzież, przemoc (np. znęcanie, zastraszanie), wszelkie sprawy szkodzące reputacji organizacji, nadużycie władzy, działania powodujące straty finansowe i inne.

Jak Sygnanet chroni moją tożsamość?

• Wyznaczony w Stowarzyszeniu odbiorca zgłoszeń przekazuje zwrotną wiadomość na serwer a nie do sygnalisty.
• Wiadomość ta oznaczona jest identyfikatorem i hasłem, które zna tylko sygnalista i tylko on może ją odczytać z serwera.
• Wiadomość zwrotna zawiera także automatyczne potwierdzenie odczytu (odszyfrowania) zgłoszenia przez wyznaczonego odbiorcę.
• Na serwerze kasowane są ślady dostępu sygnalisty do serwera.

Wszelkie informacje dotyczące praw sygnalistów znajdują się w Procedurze dotyczącej przyjmowania zgłoszeń oraz podejmowania działań następczych w związku z tymi zgłoszeniami w Stowarzyszeniu SOS Wioski Dziecięce w Polsce.

Zgłoszenia można również przekazywać za pomocą specjalnego adresu mailowego: zgloszenia@sos-wd.org

W pierwszych latach swojej działalności Stowarzyszenie mogło pomagać polskim dzieciom głównie dzięki wsparciu darczyńców ze Skandynawii, Austrii czy Niemiec. Od niemal dwóch dekad Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce jest utrzymywane przez polskich darczyńców.

W 2016 rok postanowiliśmy podać dobro dalej i pomóc również dzieciom, żyjącym w biedniejszych krajach afrykańskich w bardzo trudnej sytuacji. Priorytetem organizacji pozostaje opieka nad polskimi dziećmi, jednak od maja 2016 można również wspierać darowiznami projekty Stowarzyszenia w Kamerunie, od 2020 w Zimbabwe a od 2026 w Tanzanii.

Pomoc w Kamerunie

SOS Wioski Dziecięce w Polsce wspierają dzieci w Kamerunie od 2016 roku. Kamerun to państwo leżące w środkowej Afryce, które zamieszkuje około 29 – 30 milionów ludzi. Sytuacja w tym kraju jest poważna ze względu na trwającą od 2017 roku wojnę domową.

Największymi problemami są: bieda, brak pracy czy dostępu do właściwej opieki medycznej i edukacji. Dodatkowo kraj zmaga się z wysoką liczbą zachorowań na malarię, cholerę i HIV/AIDS.

Sytuacja dzieci w Kamerunie jest dramatyczna. Od 2017 roku następuje skokowy wzrost osób potrzebujących różnych form pomocy. Odsetek ludności żyjącej poniżej progu ubóstwa wyniósł 37,5% w 2019 roku co oznacza, że problem ten dotyczy blisko 9 mln ludzi w tym kraju. Najnowszy dokument UNICEF z 2026 r. wskazuje, że w 2024 r. około 1,1 mln dzieci pozostawało poza szkołą, z czego 61% stanowiły dziewczęta.

Pomoc w Zimbabwe

Od 2020 roku SOS Wioski Dziecięce w Polsce wspierają kolejny kraj w Afryce – Zimbabwe. Kraj ten leży na południowym wschodzie kontynentu, zamieszkuje go niemal 17 milionów osób.

W przeszłości było znane jako klejnot Afryki. Obecnie należy do najbiedniejszych krajów świata – 72% ludności żyje poniżej granicy ubóstwa. Państwo to zmaga się z brakiem stabilności politycznej i gospodarczej, korupcją, hiperinflacją, astronomicznymi cenami paliwa i jego niedoborem, a przede wszystkim brakiem żywności.

Od kilku lat ze względu na postępujące zmiany klimatu, w kraju panuje dotkliwa susza i występują ekstremalne zjawiska pogodowe. Na przełomie 2019 i 2020 roku problem niedożywienia w Zimbabwe dotyczył 7,7 miliona ludzi, z czego ponad 5% jest skrajne niedożywione.

Pomoc w Tanzanii

Tanzania to państwo w Afryce wschodniej, leżące u wybrzeży Oceanu Indyjskiego. Kraj zamieszkuje ponad 120 grup etnicznych, z których najliczniejsze są ludy Bantu.

Rozwój turystyki nie przekłada się na poprawę sytuacji materialnej mieszkańców, z których dwie trzecie żyje poniżej progu ubóstwa. Tanzańczycy i Tanzanki narażeni są na liczne choroby, takie jak na przykład malaria.

Sytuację pogarsza brak dostępności do leczenia – na 100 tys. mieszkańców przypada 1 lekarz. Sytuacja dzieci jest szczególnie alarmująca na obszarach wiejskich, najmłodsi często cierpią na niedożywienie i choroby oraz brak dostępu do edukacji.